Déjà vu.

Na de eerste subtiele aankondigingen in de vorm van op barsten staande knoppen en zich uitslovende vogels brak de lente ineens echt los. Met temperaturen van dik boven de tien graden. Dat betekende dus: warm genoeg om te lijmen!  Maandag 27 maart kon het grote opbouwen eindelijk beginnen. Alles leek op zijn plaats te vallen die week. Benny en Steef waren op tijd ter plaopbouw 1atse om de time-Lapse camera neer te zetten. Willem kon me drie dagen helpen. Harry kwam vaak precies op het juiste moment langs, en ruilde een aantal keer zijn grote bus tegen onze kleine Corsa. Max bracht een trappetje. Het weer werd met de dag beter. In het begin van de week pakten we de gelijmde delen nog in in hooi (gekregen van onze vriendelijke overbuurman) om ze op temperatuur te houden gedurende de koude nachten. Naar mate de week vorderde bleef het zelfs ‘s nachts boven de 10 graden. Van een andere vriendelijke dorpsgenoot had ik de sleutels gekregen van het tegenoverliggende gebouw, zodat ik stroom had en gebruik kon maken van het toilet. Kortom, alles zat mee. Wat niet betekent dat het vanzelf ging.

De kleinste tegels wegen ruim 20 kilo, en al die tegels moesten eerst afgestapeld en de bus in gesjouwd worden. Vervolgens op de Wilgenhoflaan uitgeladen. Daarna in goede volgorde op elkaar gelijmd. ‘s Avonds tegen zessen ruimde ik de boel op, om vervolgens thuis met Willem de eerste lading tegels voor de volgende dag in te laden, of soms al naar de werkplek te brengen. Het waren lange dagen, en ‘s morgens bij het opstaan kon je precies voelen welke spieren je de vorige dagopbouw zoal gebruikt had. Maar het werk vorderde en zondagmiddag zette Willem de laatse vracht gezellig op het bankje terwijl ik de laatste lijm aanmaakte.

De week daarna was weliswaar fysiek wat rustiger maar mentaal zwaarder. Alles stond op z’n plek, maar nu de laatste loodjes. De lijmresten moesten verwijderd worden. Grote vlakken met de haakse slijper, maar kleine randjes gewoon met de hand. Voor het eerst sinds het begin van dit project was ik het zát. Het was dinsdagochtend, en veel kouder dan ik gedacht had. Wéér stof maken, en herrie. Er leek geen einde aan te komen. Ik moest denken aan het beeld van de Bison dat ik in Spanje maakte. April, mei was het. De koudste en natste lente die ze in jaren hadden meegemaakt. Déja vu. Maar dan zonder de plaatselijk bar, waar Lupe om 11 uur koffie voor me maakte, en een broodje geitenkaas. Kortom, ik zat mezelf een beetje zielig te vinden. Tsja, Beverwijk is geen Spanje.

Dacht ik. Tot iemand mijn naam riep. Mar, die dagelijks thee voor me zet als ik daar aan het werk ben. Vaak met iets lekkers er bij. Vandaag had ze een dubbele boterham gebakken ei voor me – warm! En een banaan, voor later. Vlak nadat ze weg was kwam er een vriendelijke mevrouw van de andere kant. Daar staat het voormalig klooster Sancta Maria. Het grootste deel wordt verhuurd als woonruimte, maar beneden is een klein kerkje ingericht waar een aantal mensen dagelijks bij elkaar komt om de rozenkrans te bidden. Waarna ze  gezamenlijk koffie drinken, vertelde de vriendelijke mevrouw. En dat ik natuurlijk van harte welkom was om daar bij aan te schuiven.

Net als in Spanje, of de keren dat ik Tsjechië gewerkt heb, bleken eigenlijk alle voorbijgangers vriendelijk, nieuwsgierig, geïnteresseerd en positief. Net als op die andere plekken ervaar ik hier zoveel warmte en gastvrijheid.  Beverwijkers blijken net zo lief en gastvrij als Spanjaarden, Tsjechen of Zuid Afrikanen. Déja vu compleet.

3 reacties op “Déjà vu.

  1. Hoi Sjanneke, Wat geweldig dat je het weer voor elkaar hebt gekregen. En wat heb(ben) je/jullie een werk verzet….. super hoor dat je ook zoveel hulp en verzorging geniet. Hoop het kunststuk eens te gaan bekijken! Beetje late reactie van mij; zit al anderhalve week zonder pc, vandaar. Hopen op mooi weer op woensdag 10 mei. Liefs groet, Anneke.

  2. Dag Sjanneke, meteen even langsgefietst. Gaat prachtig worden. Is het nu natuurlijk al.

  3. Wat heerlijk voor jou en ons allen dat er nog zoveel lieve mensen zijn. Ik wist het! maar soms is het fijn als het even genoemd wordt. Wat een klus!

  4. Geweldig! En wat lief dat de buren je verwennen met thee en gebakken eitjes!!!

Reacties zijn gesloten.