Nieuw jaar.

mussie nummr 4 aZo, 2017!. Zo’n decembermaand is eigenlijk niks voor een beeldhouwer. Het houdt je enorm van je werk. Als je kans ziet het beeld waar je mee bezig bent zo half december af te ronden dan gaat het wel. Dan kun je gewoon even rustig aan doen, je atelier een beetje opruimen en dan 2 januari fris aan iets nieuws beginnen. Dat zat er dit jaar niet in. Halverwege  mus nummer vier was het ineens ook halverwege december. En dan lijkt ineens alles en iedereen samen te spannen om een beeldhouwer van het werk te houden. De beeldhouwer in mij kan daar bijzonder geïrriteerd en gefrustreerd van raken. Gelukkig zit er behalve een beeldhouwer (die een beetje asociaal moet zijn bij tijd en wijle, omdat er anders nooit een beeld af komt) ook nog een iets socialer stukje in mij diat de van het werk gehouden beeldhouwer tot de orde roept. Na nog wat laatste binnensmonds gemopper geef ik me dan maar over aan het feit dat die mus niet voor het eind van het jaar klaar is. En als die werkverslaafde beeldhouwer eenmaal de mond gesnoerd is kan de rest van mij ook best genieten van die extra december dingen. Ten slotte heb ik eigenlijk geen hekel aan lekker eten met lieve mensen. Of lekkere hapjes maken. Of met Wazco Kerstliedjes spelen op het pleintje bij Camille. En hoewel het niet echt goed uitkomt ga ik als het nodig is natuurlijk mee naar het ziekenhuis. Ok, als dan de auto er mee stopt op het moment dat ik mijn lieve tante Hanny naar huis moet brengen…en ik eigenlijk op tijd terug moet zijn voor het laatste optreden van het jaar bij het beroemde Wijk aan Zeese Hein de Vries schaaktoernooi… komt er toch een klein beetje december stress naar boven… Dank zij Willem, vader Toon en onze oude opel Corsa kwam ik maar een paar liedjes te laat. Wel een beetje jammer dat ik in mijn jaszak behalve mijn eigen sleutels ook die van tante Hanny vond…

Ze dezelfde avond terugbrengen was uitgesloten – er moest gespeeld worden. De volgende dag kwam ook niet goed uit. Voor vijven moest het opgeruimd en gezellig genoeg zijn om 10 mensen van een feestelijk voorgerecht te voorzien. Er moest puin geruimd worden, stoelen gesjouwd, glazen gewassen, tafel gedekt. En een feestelijk voorgerecht gemaakt… En ineens viel me een mooie Wijk aan Zeese wijsheid in, die vroeger boven de deur hing bij Sonnnevanck: “Laat al uw plamussie nummer 4nnen varen”.

Dus reed ik de volgende ochtend rustig naar Alkmaar. Daar ging ik in de rij staan bij een oliebollenkraam, waar iedereen minstens dertig olie-,Berliner of bananenbollen kwam halen. Ik wilde er twee. Met krenten. Met de warme oliebollen onder mijn jas rende ik naar het naastgelegen verzorgingshuis. Naar binnen. Vier trappen op (van de lift wordt ik op zo’n moment veel te ongeduldig). De gang is precies lang genoeg om weer op adem te komen, Tante Hanny had net thee. Ik landde op een eilandje van rust. Tante Hanny had haar sleutel terug, ik was mijn drukte kwijt. Een dikke eindejaarszoen vol poedersuiker en het gevoel dat ik weer even wist waar het ook al weer om ging. En oja, die mus – die is inmiddels even goed bijna af.

8 reacties op “Nieuw jaar.

  1. Levenslessen om van mee te genieten. Zo werkt het. Dus.
    Goed voor 2017 (en voor alle jaren daarna :) ).

  2. Sjanneke, ik kan je geruststellen. Met die sociale vaardigheden zit het wel snor.

  3. Waarom heeft niet iedereen dat boven zijn deur hangen:
    “Laat al uw plannen varen.”

    Ik denk dat ik dat maar mijn thema van 2017 ga maken!

    Liefs, Hettie

  4. Ha, dus nu weer lekker aan het werk! En wat een pracht-exemplaar, die mus van je! En die zal ik onthouden: “Laat al uw plannen varen!”

    • Ik ben het met mijn zus(je) eens maar hoe doe je dat? Sjanneke, jij bent veel soepelder. Mijn plannen komen steeds weer in mijn vaarwater.
      De mus is nu al prachtig!

  5. Wat een heerlijk verhaal weer!! En leuk dat het eindresultaat inmiddels bijna zichtbaar is. Ben benieuwd en ga zeker eens kijken als ik in Beverwijk ben.
    Voor jullie beide natuurlijk ook een heel goed en gezond, maar vooal ook een
    STEEN-goed beeldhouw-jaar!!
    Groetjes, Anneke.

Reacties zijn gesloten.