Wieltjes.

Deze week ben ik begonnen met de vierde mus. Daarover volgende week. Eerst moesten er tegels naar binnen. Drie tegels tegelijk op mijn goeie ouwe steekwagentje. Ooit voor zes steekwagentjetientjes – guldens nog, wel te verstaan- bij een bouwmarkt gekocht. Nog staan twijfelen, want zestig gulden is toch geld…toch gedaan, en nog steeds heb ik er lol van. De sporen van intensief gebruik zijn aan alle kanten zichtbaar. Het vrolijke rood is inmiddels vaal roze geworden, de ene stang is een beetje verbogen. De wielen rammelen en rommelen een beetje, Maar nog steeds kan ik blij worden van zo’n handig hulpmiddel. Ik moet er niet aan denken dat ik  al die tegels zónder wieltjes naar binnen had moeten sjouwen.

Er wordt veel gefilosofeerd over de vraag wat het verschil maakt tussen mens en dier. Sociaal gedrag, emoties, taal, muziek, gereedschap – het is allemaal op één of andere manier terug te vinden bij dieren. Veel van onze slimme uitvindingen hebben we afgekeken van de natuur. Maar wieltjes? Dat is nou eens iets waar we als mensen trots op kunnen  zijn. Bedenk eens hoeveel wielen je alledaagse leven makkelijker maken – je staat versteld! Fiets, rollator, rolstoel. Stofzuiger. Sinaasappelpers. De runnertjes in de gordijnrails, wieltjes onder het boodschappenkarretje in de supermarkt, Mijn tante Hanny had vroeger een lamp boven de tafel die je met een katrol omhoog en omlaag kon bewegen. Geweldig vond ik dat.

Tegenwoordig kan ik nog steeds blij worden van wieltjes, want voor een beeldhouwer zijn wieltjes helemaal onmisbaar. Werkbok op wieltjes, steekkar, palletwagen, en allerlei machines – haakse slijper, zaagmachine, boormachine, hijskatrol…ik heb zelfs een paar jaar een opwindbare radio gehad. Doorzichtig, zodat je dat mooie mechaniek kon zien. Helaas werd de veer een beetje lam. Op het laatst was ik langer bezig was met opwinden dan met radio luisteren. Maar ik heb nog steeds een ouderwetse klok. Eén keer in de week opwinden,mechaniekje nooit batterijen nodig, en als ik dan even een momentje geen lawaai maak hoor je dat gezellige getik.

Nog even, en dan is het Kerst. Met een beetje mazzel draagt Willem dan zijn mooie manchetknopen. Met tandiweltjes.

4 reacties op “Wieltjes.

  1. HA Sjanneke, Ik lees alles maar ben meer een voyeur en reageer niet zo veel, sorry. Te gekke manchetknopen!!! O ja, ook een leuk verhaaltje en o ja, de mussies worden ook mooi!

  2. Ik geniet elke keer weer van de ‘mussies’.
    Wanneer Willem die mooie manchetknopen draagt draag jij dan een ‘robe’?
    Mogen we die ook zien? Sjanneke in overal kennen we maar in avondkleding!?!?

  3. Die mangetknoop ziet er heel origineel uit.

    Doet me denken aan een buitenboordmotor die ik vroeger had: een Seagull, met een touwtje om het vliegwiel aantrekken; oppassen dat je haar er niet in draaide.
    alle mechaniek was open, zichtbaar. Onverwoestbaar.

Reacties zijn gesloten.