Vakantiegevoel.

In het vorige stukje vertelde ik al dat het lijmen van de eerste tegels in de planning zat. Daarvóór moest er eerst een hechtlaag op het beton aangebracht worden, zodat daar over een egalisatielaag gegoten kon worden, om een perfect glad en waterpas oppervlak te vormen voor de te lijmen tegels. Dat was allemaal gebeurd, en goed gelukt bovendien. Na het aanbrengen van de egaisatielaag begon het wel een beetje te miezeren, maar met twee zeilen en een oud tentje kon alles rustig uitharden.

DInsdag zou volgens buienradar een perfecte dag worden voor het lijmen van de tegels – 12 tot 13 graden, en na wat spetters in de morgen droog met zelfs nu en dan een zonnetje. Dus had ik een klein vrachtwagentje gehuurd, met laadklep, zodat we de tegels op een pallet zo de wagen in konden rijden. Het laadvermogen was slechts 800 kilo, dus moesten we een paar keer heen en weeer rijden met twee pallets per keer, maar ach, de afstand Wijk aan Zee – Beverwijk is overkomelijk. Maandagavond om 8 uur stond het hele spul op de Wilgenhoflaan. Wel onder een zeltje, want het motterde nog steeds. Maar morgen zou het droog zijn!

‘s Morgens weliswaar nog wat regenachtig, maar buienradar beloofde nog steeds later op de dag droog met een zonnetje.tentjes Autootje volgeladen met alles wat ik nodig dacht te hebben, wat dingen voor je-weet-maar-nooit, een doosje vol beter-mee-dan-om-verlegen en genoeg proviand om de dag mee door te komen en te delen met Bennie en Steef, die er bij zouden zijn voor hun aandeel in het project.

Ter plekke overviel me het o zo herkenbare vakantie gevoel. Vakantie in Ierland, wel te verstaan. Een dapper tentje, alles wat niet in het tentje past onder een zeil, en druilerig weer waar je (tegen beter weten in?) van hoopt dat het overgaat in iets met een luchtvochtigheid van ónder de 100%. Op dat moment kon ik er nog om lachen. Toen bleek dat het zeil waaronder de tegels droog hadden moeten blijven niet erg zijn best had gedaan nam mijn vrolijkheid toch wel af.Ongeveer rechtevenredig met de toename van de regen, want dat was het gespetter inmiddels wel geworden. Maar opgeven is natuurlijk geen optie, tenzij het de allerlaatste is. Dus belden Willem, Benny en ik simultaan Jan en alleman voor een tent. Benny won, bij zijn vrienden van Partysupport hadden ze twee razendsnel op te zetten tenten voor ons.

Eigenlijk zou deze foto een time-lapse filmpje moeten zijn – tentenhet  Benny / Steef project. Het idee is van het hele opbouwen van het beeld zo’n filmpje te maken, zodat jet in een paar minuten van  niks naar beeld opgebouwd ziet worden. Bij gebrek aan beeld-in-opbouw is er dus een filmpje gemaakt van het opbouwen van de tentjes – maar omdat ik blijkbaar meer verstand van stenen dan van computers heb lukt het me nog even niet dat filmpje op of via dit blog te laten zien.

Ondanks de prachtige tentjes werd het uiteindelijk niks. De regen bleef. De zon bleef ook, maar dan weg. Alle tegels waren ondertussen te nat om te lijmen, en ik eigenlijk ook. Dus hup, alle tegels weer inladen, dit keer niet naar Wijk aan Zee maar naar een opslagplek in Beverwijk. Huurauto terugbrengen, doorweekte tentjes terugbrengen, alle natte troep uitladen. Boel gedoe voor weinig. Ik voelde me net een verzopen katje. Inclusief katergevoel. Nou ja, de tegels zijn in ieder geval weg bij het atelier, zodat er plaats is voor de volgende lading tegels dus helemaal voor niks was het niet – al had dat aanmerkelijk praktischer gekund. Maar laten we eerlijk zijn, een beetje pech doet het leuk in een blog, toch?

4 reacties op “Vakantiegevoel.

  1. Wat een plezier weer om je verslag te lezen; minder plezierig is al die regen, maar….. er komt na regen altijd weer zonneschijn….. ook voor de mussies is dat wel fijn!

  2. Wat is het toch fijn en bijzonder om je te kunnen volgen!!! Ik blijf je een dappere dodo vinden Sjanneke!! x

Reacties zijn gesloten.