Hoog.

Vroeger, heel vroeger weliswaar, wilde ik koorddanseres worden. Al heel snel besefte ik echter dat ik toch het liefst met twee voeten op iets stevigs sta, en dan bij voorkeur niet HPIM2273veel hoger dan een niet al te wankel keukentrapje. Mijn toekomstdroom stelde ik dus maar bij naar leeuwentemmer. Ook niet gelukt. Zelfs onze huiskatten laten zich maar moeilijk dresHPIM2073seren, hoewel onze vorige katten de salto aardig onder de knie leken te hebben…

Maar goed, ik werd dus beeldhouwer, en doorgaans mag je daarvoor gewoon op de grond blijven. Maar nu had ik dan dus eindelijk die langverwachte stof afzuiger. En die moest wél de lucht in. In theorie was dat eenvoudig, we hadden een klein steigertje, dat precies over de mussen bleek te passen. Enthousiast klom ik op het trappetje, en van het trappetje op de  steiger. Op handen en knieën  zat ik op dat niet eens zo heel hoge steigertje. En kon mezelf met geen mogelijkhesteigertjeid zover krijgen op twee benen  te gaan staan. Laat staan dan ook nog iets zwaars boven mijn hoofd te tillen. Hoogtevrees is zo stom. Ik wéét dat ik niet zomaar naar beneden val. Maar die slappe knieën laten zich niet weg redeneren.

Willem kent hoogtevrees uitsluitend van mijn beschrijvingen maar heeft daar zelf geen enkele last van. Gelukkig maar, voor een windmolenaar zou hoogtevrees een dagelijks probleem zijn. Maar ik blijk  zelfs plaatsvervangende hoogtevrees te hebben. Als Willem dus op dat steigertje klimt sta ik beneden met een wee gevoel in mijn maag en wankele knieëwillem op de steigern naar hem te kijken. Gelukkig kan hij het meeste werk zonder een tweede paar handen daar boven – gaten boren, schroefogen bevestigen, geen probleem. Als zijn lieftallige assistente (toch een beetje als in het circus!) geef ik de benodigde spullen aan. Tot het dan toch zover kwam dat dat apparaat omhoog  moest. We haden hem al samen op de steiger getild, dat kon vanaf de  grond en was dus geen probleem. geluktHet plan was het apparaat aan vier te lange kettingen op te hangen, waarna de één dan het apparaat steeds een stukje hoger tilde, en de ander de ketiting een paar schakels hoger vast kon maken. Maar ja, dan moet je wél met z’n tweeën op die steiger.. Gelukkig kreeg ik even uitstel, er moest nog extra ketting bijgehaald worden, dus eerst naar de bouwmarkt, terwijl Willem de voorbereidende werkzaamheden kon afronden. Bij terugkomst bleek het lot – en een bevriende buurman  – me gunstig gezind. Hij kwam net thuis, en vroeg hoe het ging..

Niet veel later hing de machine prachtig op zijn plek, was buurmans zwarte haar grijs van het stof en ik blij dat iedereen weer met beide benen op de grond stond.

7 reacties op “Hoog.

  1. Hoogtevrees….vroeger lachte we om Gonny maar u leid ik met je mee.
    Gister was er op de televisie een of ander techniek waarmee je je hoogtevrees afleren kan??? Eerst zien dan geloven en tot die tijd gewoon mussen hakken op de grond en alles wat hoger is dan de keukentrap aan grote mannen over laten

  2. Wat ben je dan weer blij met ze he….. en fijn dat je ook nog een goede buur hebt!! Dat koorddansen is toch meer iets voor in het circus en niet voor in je atelier boven je “Mussies”. Groetjes.

  3. Ik herken het helemaal. Wat ook heel erg is ? Een mus met hoogtevrees.

  4. Blij met Willem en…. de buurman!!
    Mannen blijven toch het zout in de pap!!

  5. Gelukkig met Willem en… de buurman.
    Mannen zijn toch het zout in de pap!!

    • Zo herkenbaar. Bij mij begint alles te draaien als ik Wolter op een steiger zie staan. Ik kijk gewoon de andere kant op.
      Als ik er zelf op sta, krijg ik de neiging mij in de afgrond te storten. Ook geen goed plan.

Reacties zijn gesloten.