De ene mus is de andere niet…

Uit de stukjes die ik over de mussen in mijn tuintje geschreven heb werd het al duidelijk – de ene mus is de andere niet. Op het eerste gezicht lijken ze allemaal op elkaar als twee druppels water, alleen het verschil tussen mannetjes en vrouwtjes is duidelijk. Maar als je ze een beetje leert kennen en goed naar ze kijkt zie je wel degelijk verschillen. Bij jonge musjes zie jeMMMMus nog van die hoekjes aan hun snavel.  De ene zit dikker in de veren dan de ander, of heeft juist een slanker koppie. Ik maak mezelf wijs dat ze zelfs verschilllende gezichtsuitdrukkingen hebben, per individu, maar ook per situatie. Dat maakt het er voor een beeldhouwer natuurlijk niet makkelijker op. Iedere kop die ik maak zal een eigen karaktertrek krijgen. Ze moeten allemaal als mus herkenbaar zijn, maar niet een 100% kopie van een echte mus. Wat laat je zien, wat laat je weg, wat is voor mij de essentie van de mus? Alle koppen moeten – net als bij echte mussen – een grote gemene deler heben – het moet duidelijk zijn dat alle vogels die ik maak van dezelfde soort zijn, bij elkaar horen. Tegelijkertijd moeten ze allemaal iets persoonlijks hebben. Kortom, min of meer zoals je een portret zou maken.

Interessante materie trouwens, portretten. De vroegere portretten in Madame Tussauds, het beroemde wassenbeeldenmuseum, zijn eigenlijk veel beter dan de modernere. Destijds had men nog niet de techniek om alles tot op de honderdste milimeter te meten, fotograferen en precies te kopieëren. Toen Marie Tussaud in 1777 Voltaire portretteerde moest ze gewoon heel goed kijken. Op die manier klopte het wetenschappelijk gezien misschien minder, ze zal er best hier of daar een milimetertje naast gezeten hebben. Maar het karakter was veel echter en levendiger dan de precieze kopieën van latere beelden. Soms is de interpretatie echter dan de werkelijkheid.

Van de musssenkop waar ik nu mee bezig ben heb ik maar eens wat plaatjes op een rij gezet, van een stapeltje tegels tot een mussenkop in wording. Ik ben nog niet tevreden, maar het zit er aan te komen. Ik zie al een beetje van mijn eigenwijze mus Toetje in de steen.kop

Dit alles roept natuurlijk ook weer vragen op. Dat mussen elkaar herkennen is me wel duidelijk. Maar hoe? Alleen door te kijken? Of zouden ze ook allemaal – net als schapen!- een eigen geluidje hebben? Binnenkort maar eens een mussenlijstje over zingende mussen…

9 reacties op “De ene mus is de andere niet…

  1. jazeker hebben ze allemaal eigen geluidjes en ze kunnen elkaar ook waarschuwen. Zo is dit een van de slimste vogeltjes in opmerkzaamheid…ze leven in groepjes en als er iets in hun territorium verandert zien ze dat meteen. ze zijn ook super in het observeren van mensen en daar hun voordeel mee te doen. kortom…ik ben een groot liefhebber van dit, zo vaak onderschatte, vogeltje!

  2. wij staan hier al een tijdje stomverbaasd te kijken naar de overgang van schijven steen…in een reuze mus!!! snappen niet hoe dat kan! en wat een pracht van een mus! ook van ons voor hem een kus!

  3. Ik geloof dat jij de mussen nog beter observeert als sommige mensen elkaar….. geweldig hoe je hen allemaal een eigen karakter/uitdrukking wil geven, knap hoor.. Als ze op hun plekje staan ga ik vast eens kijken hoor! Groetjes, Anneke.

  4. Sjanneke,
    Jij kan best na deze opdracht overstappen naar een studie over mussen.Uit dit laatste verhaal blijkt dat je heel goed kan waarnemen en dat kan echt niet iedereen!
    gr. Dook.

  5. Het ziet er nu al prachtig uit! Het wordt ook een diepteonderzoek. Ja heel goed dat ze allemaal anders worden. Mooi wordt het!

Reacties zijn gesloten.