AIs ingewikkelde muziek.

‘Vanaf nu wordt het interessant’ schreef ik vorige week al. Nou…nogal. Eén van de mooie dingen van beeldhouwen is dat je bij ieder nieuw beeld weer oplossingen voor onverwachte problemen moet verzinnen. Je bedenkt een plan, en gaandeweg blijkt dat toch niet helemaal zo te werken als van tevoren bedacht, en dan pas je je plan aan. Dat houdt de geest flexibel. (Het zal dan ook wel geen toeval zijn dat ik vorige week voor het eerst van mijn leven de cryptogram binnen twee dagen helemaal ingevuld had – dit project vergt hersengymnastiek op hoog niveau..).

De muur die op de foto in de vorige aflevering stond  was met 35 lagen al ruim een meter hoog, dus dat leek lekker op te schieten. Waar ik niet erg goed over had nagedacht had was dat met het hoger worden van de muur iedere nieuwe tegel ook weer hoger opgetild moest worden. Een pallet overbrugde het eerste hoogte probleem. Vervolgens de pallet met twee dikke balken er onder die gelijk als treden dienst deden. Maar ja, dan moet je met die 25 kilo ook nog twee treden op…daar was de lol al gauw vanaf. Kortom, de beste oplossing was de muur af te stapelen en opnieuw met stapelen te beginnen vanaf de tegels die bewerkt moeten worden. Dus 35 keer drie tegels op de steekwagen en buiten weer op pallets stapelen.

Maar toen kwam dan de beloning- aan de interessante lagen beginnen!staart tegels

Fysiek wel iets zwaarder, want nu heb ik per laag twee tegels van 60 x 60 nodig, en er moet nogal eens op en weer afgestapeld worden om een tegel te bewerken, te passen, bij te werken, en dan precies aan te laten suiten op de onder-en bovenliggende tegel.. Het is heel anders beeldhouwen dan normaal, dan hak je rondom je hele steen alles weg wat niet bij je beeld hoort en zie je het stukje bij beetje vorm krigen. Nu moet ik van onder af aan per laag gaan bedenken hoe dat stukje er uit ziet,  op vorm brengen en dan naar de volgende laag. Dat is een lekkere hersenkraker…

Het doet me een beetjeonderkant staart denken aan vroeger, als ik voor vioolles een partij van een klassiek stuk moest instuderen. Soms leek het nergens naar, hier drie nootjes, daar anderhalve maat… Maar later, als je het stuk leerde kennen en de andere partijen in je hoofd hoorde terwijl je jouw nootjes oefende, viel het ineens als een puzzel in elkaar. De truc is dus om het hele beeld te zien terwijl ik met dat ene laagje bezig ben. En als dat lukt voelt dat net zo goed als met anderen muziek maken die helemaal lekker in elkaar past.